Amina Serhane

Gepubliceerd op maandag 6 mei 2019 11.11 u.

Amina werd in 1956 geboren in Casablanca, Marokko. Op haar negentiende verhuisde ze naar Genk. Daarop volgde een leerproces dat niet altijd even evident was. ‘Als ervaringsdeskundige heb ik heel wat meegemaakt en ook veel hulp van anderen gekregen. Met de nieuwe generatie nieuwkomers wil ik mijn inzichten delen en hen op weg helpen om hier een fijne thuis te vinden’, betoogt Amina.

 

Wat betekent het om je weg in onze samenleving niet te vinden?

Amina: Heel wat mensen, vooral vrouwen, zitten thuis en hebben weinig contact met de buitenwereld. Een tijd lang wilden veel mannen ook niet dat hun vrouwen buitenkwamen. Ik herinner me nog de tijd dat we van deur tot deur gingen om vrouwen op te halen om onze naailessen te volgen of Arabisch te leren lezen en schrijven. Hun echtgenoten wilden dat meestal niet: ze vreesden dat hun vrouw het heft in handen zou kunnen nemen. Tegenwoordig brengen de meeste mannen hun vrouw naar de les of praatgroep.

 

Jullie hebben een praatgroep waar alleen vrouwen in zitten. Waarom is het belangrijk voor een vrouw om bijgestaan te worden door een andere vrouw?

Amina: Vrouwen begrijpen elkaars problemen meestal veel beter en praten over vergelijkbare kwesties: van moeilijkheden in het gezin tot leuke herinneringen over de kinderen. Dat schept een band.

 

Waar neem je nieuwkomers voor het eerst mee naartoe in Genk?

Amina: Mijn rondleiding gaat altijd naar de donderdagmarkt in het centrum, maar ik leer nieuwkomers ook op welke faciliteiten ze een beroep kunnen doen. Zo bezoeken we het syndicaat, het ziekenfonds, het OCMW en het stadhuis. Maar het grootste belang hecht ik aan ons buurthuis. Daar komen we geregeld met vrouwen van verschillende culturen samen. Ik druk er altijd op dat het niet goed is enkel met je eigen mensen te blijven samenzitten. Je moet naar buiten komen. Je mag je niet alleen niet in je huis, maar ook niet in je culturele kennissenkring opsluiten. In ons buurthuis is er altijd een levendige uitwisseling van uiteenlopende ideeën. Iedereen pikt daar iets interessants mee.

 

Jullie zamelen ook geld in voor sociale projecten in Marokko. Voor welk initiatief zijn jullie nu op zoek naar steun?

Amina: Op dit moment proberen we 6000 euro te vinden voor een waterput voor een lokale gemeenschap in Marokko. Dat geld proberen we bij elkaar te krijgen door benefietdagen met zelfbereide maaltijden te organiseren. Ook voor de tsunami van 2004 in de Indische Oceaan hebben we geld ingezameld. En we hebben een tijd geleden een financiële bijdrage geleverd toen het versleten dak van de moskee moest worden hersteld.

 

Welk gevoel houd je over aan je vrijwilligerswerk?

Amina: Dit werk biedt zowel mij als degenen die ik help een grote voldoening. In onze praatgroep zitten overigens niet enkel nieuwkomers. Veel vrouwen uit de buurt die hier allang wonen, staan mij bij en zijn net als ik blij dat we samen over onze zorgen kunnen praten. Daarnaast staan we mensen bij die niet met geld kunnen omgaan, brengen we een geregeld bezoek aan vrouwen die eenzaam of ziek zijn en zamelen we geld en kleren in voor mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen door ziekte of armoede. De appreciatie en de giften die onze vzw daarvoor krijgt, zijn een aanmoediging om door te gaan.

 

‘Zahra El Mohajira’ betekent ‘emigrerende bloem’.