Giovanni Secci

Gepubliceerd op maandag 6 mei 2019 10.54 u.

Eind 2018 vierde Grazia Deledda, met zo’n 800 vaste leden een van de grootste Sardijnse verenigingen in ons land, haar vijftigste verjaardag. ‘Al die tijd hebben we de financiële ondersteuning die we uit Sardinië ontvangen, gebruikt om ook Genk kennis te laten maken met de veelzijdige Sardische cultuur’, vertelt actief lid en veelzijdig vrijwilliger Giovanni Secci. Behalve voor het eiland waar hij geboren werd, klopt zijn hart bijna hoorbaar voor cultuur.

 

Waar zou de gemiddelde Genkenaar de vereniging Grazia Deledda van kunnen kennen?

Giovanni: Enkele jaren geleden slaagden we erin een echt folkloristische groep uit Sardinië te laten deelnemen aan de O-parade in Genk. Dankzij de connecties die wij als vereniging ter plaatse hebben, konden we de juiste kaarten op tafel leggen om hen naar hier te krijgen. Dat was een hoogtepunt voor ons. Voor het overige verzorgen wij lezingen, boekvoorstellingen en de uitwisseling van artiesten en muzikanten rond één breed thema: Sardinië.

 

Je werkt ook als decorbouwer voor volkstoneel Vitamientje. Waarin schuilt de kracht van een sterk decor?

Giovanni: Een goed decor is een combinatie van creativiteit en technische vaardigheid. En daarvoor zit je goed bij de gebroeders Secci. Mijn broer heeft een scherp oog voor een juiste setting en de nodige historische kennis waardoor hij een aantrekkelijk decor ontwerpt dat aansluit bij de inhoud van het theaterstuk. En voor de concrete realisatie sta ik in. Ik ben mijn leven lang aan de slag geweest als professioneel schrijnwerker, weet je wel.

 

Als vrijwilliger voor de werkgroep van de Genkse cultuurraad ben je betrokken bij de praktische uitwerking van cultuurprojecten in onze stad. Wat is jouw grootste uitdaging als lid van die werkgroep?

Giovanni: De cultuurraad zet er intensief op in om verenigingen samen te brengen. De werkgroep is daar een verlengstuk van. Een informeel samenzijn is dikwijls veel vruchtbaarder dan veelal wordt aangenomen. Het biedt ruimte aan vrijwilligers van uiteenlopende verenigingen om ongedwongen ervaringen uit te wisselen. Zelf ben ik daarvoor vrijwilliger geworden: spontane ontmoetingen met gewone mensen. De laatste vijf jaar heb ik veel zien veranderen. Veel mensen groeit de verdere digitalisering boven het hoofd.

 

Wat heeft je overtuigd om destijds vrijwilliger te worden?

Giovanni: Ondertussen ben ik al zo’n twintig jaar vrijwilliger. Wat ik zocht in vrijwilligerswerk was eigenlijk een sociaal verlengstuk op mijn professionele loopbaan. Ik heb nooit in een fabriek gewerkt, maar was meubelmaker en werkte dikwijls bij mensen thuis. Dat echte contact met mensen heeft mij altijd goed gedaan en geeft mij ook vandaag nog veel voldoening.

 

Wat is de meerwaarde van vrijwilligerswerk voor de vrijwilliger zelf?

Giovanni: Vrijwilligerswerk is een manier om uit je almaar kleiner wordende comfortzone te stappen en bredere contacten te leggen.