Iedereen aan het woord

De coronacrisis bracht het beste in de Genkenaren naar boven. Meteen na de instelling van de quarantaine door de federale overheid op 13 maart ontstond in Genk het initiatief Genk Helpt, waarbij mensen zowel hulp konden vragen als aanbieden. Terwijl heel wat senioren werden geholpen door bereidwillige stadsgenoten, boden meer dan 850 Genkenaren hun ondersteuning aan. Wij lieten beide kanten van de strijd tegen corona aan het woord.

 

Jacqueline Broux voelt de verbondenheid terugkomen

Toen ik merkte dat mijn elektriciteitsfactuur nog niet betaald was en de overschrijving dringend moest gebeuren, wist ik even niet wat gedaan. De buren en familieleden bij mij in de straat waren allemaal aan het werk. Maar de betaling kon niet langer wachten. Na een telefoontje naar Genk Helpt kwam er snel een vrijwilliger langs die voor mij naar de post wilde. Het bezoek van de vriendelijke en beleefde jongeman deed me deugd. Ik heb weliswaar veel contact met de mensen uit de buurt, maar Genkenaren van andere wijken kom ik niet zo gauw tegen. Die avond vertelde ik aan enkele buren van op veilige afstand dat er toch nog veel goede mensen zijn. Samen klappen elke avond, kaarsen branden voor een goede afloop, knuffelberen opstellen voor kleine kinderen… Naar mijn gevoel is de sfeer van vroeger terug: we praten weer honderduit over wat ons raakt. Prachtig!

Luc Herbots deed elke week boodschappen voor een Genks koppel

Toen de strenge coronamaatregelen werden afgekondigd, beseften wij in het dekenaat meteen dat dit een intense periode zou zijn. Hoewel veel geplande activiteiten wegvielen, kwamen er heel wat emoties en hulpvragen op ons af. We waren blij te vernemen dat via Genk Helpt vragen van mensen in nood werden gebundeld en we daaraan konden meewerken. Zelf deed ik boodschappen voor een kinderloos koppel dat pas in Genk woont en bijzonder dankbaar was met het initiatief van Genk Helpt. Afgesproken werd dat ze elke woensdag een karretje en een boodschappenlijstje achterlieten in de hal van hun appartementsgebouw. Na mijn bezoek aan de winkel liet ik het daar gevuld staan. Toegegeven: het was allemaal wat onpersoonlijk en dat was moeilijk voor hen en voor mij. Maar we beseffen dat het niet anders kan. Mij deed het goed te weten dat ik hun de steun kon geven die ze nodig hadden.

Myriam Dhulst ziet samenhorigheid niet zomaar verdwijnen

Via Genk Helpt werd ik gelinkt aan een oudere eenzame dame. Haar bel ik elke week een keer op om te horen hoe ze het stelt. Ik ben zelfstandige ouderenconsulent en weet maar al te goed hoe belangrijk sociaal contact is. Oudere mensen leven echt voor het bezoek dat ze krijgen. Maar ook jonge mensen lijden onder de lockdown.

Behalve via Genk Helpt probeer ik wat licht te brengen in het leven van eenzame mensen bij ons in de straat en de leden van het geheugenkoor waarin ik zing door hen op te bellen of een zelfgemaakt kaartje te sturen. In al mijn contacten klinkt het grote gemis van de kinderen duidelijk door. Zeker met Pasen hadden zo veel mensen graag hun kinderen eindelijk nog eens vastgepakt. Nu blijft het noodgedwongen bij een verre groet wanneer de boodschappen worden gebracht. Daar hebben velen het echt moeilijk mee.

Toch zie ik hoop aan het eind van deze crisis: de samenhorigheid van mensen die op straat klappen voor de helden van de zorg verdwijnt niet zomaar. De warme vriendschappen van mensen die anderen helpen en daar gelukkig van worden zijn de basis voor een nieuwe toekomst.

Ludo Froyen bestreed eenzaamheid met gedichten

Tot voor deze crisis ging mijn moeder viermaal per week eten bij de dienstencentra. Het doet haar telkens weer deugd daar vrienden en bekenden tegen het lijf te lopen. Dat plots te moeten missen, valt haar zwaar. Daarom breng ik haar behalve de gebruikelijke boodschappen ook eten. Ze wordt trouwens nog dikwijls opgebeld door medewerkers van de dienstencentra. Je kan ervan op aan: daar kikkert ze van op. Behalve boodschappen doen voor mijn moeder schreef ik ook een brief naar een stadsgenoot die dreigde te vereenzamen. Wat schrijf je zoal aan iemand die je niet kent? Om dat te omzeilen heb ik enkele toepasselijke gedichten opgestuurd. Eigenlijk sta ik best versteld van de veerkracht van Genk in deze crisis omdat ik in onze soms wat individualistische samenleving geen spontane reflex tot zo’n brede samenhorigheid vermoedde. Onlangs meldde ik me nog om de coronawachtpost te ondersteunen. Mijn moeder maande me tot voorzichtigheid, maar er is geen gevaar want er zijn heel strenge veiligheidsmaatregelen getroffen.