Iedereen vrijwilligt: Robert Vercruysse

Gepubliceerd op dinsdag 13 augustus 2019 13.49 u.

Eind 2016 ging Robert Vercruysse een zoveelste nieuwe uitdaging in zijn leven aan: sporters interviewen voor de Genkse radiozender GRK. Elke maandag tussen 19 en 20 uur zendt het lokale radiostation een sportprogramma uit in drie delen: het eerste gaat over KRC Genk en het derde over provinciaal voetbal. ‘In deel twee neem ik de luisteraar mee voor een onderhoudend gesprek met iemand die een minder evidente sport doet of net een uitmuntende, maar niet altijd heel bekende sporter is’, legt Robert uit.

 

Hoe wordt er gekozen wie je voor de microfoon haalt?

Robert: Soms krijg ik een tip, maar meestal kies ik zelf iemand. Ik interview steevast iemand uit een Genkse sportclub of een club uit onze buurgemeenten. Individuele sporters kunnen uit heel Limburg komen. Daarbij laat ik me inspireren door andere mediakanalen. Zo lees ik weleens iets opmerkelijks over een sporter in de krant, TV Limburg of de 3600 van wie ik vind dat die extra aandacht verdient. Zo had ik onlangs een gesprek met Kobe Pauwels, een jongen van 14 jaar uit Leopoldburg en nu al Europees kampioen, die tegen een behoorlijke snelheid schittert in de kartsport.

 

Welk interview heeft je voorlopig het meest geraakt?

Robert: Een tijd geleden had ik een interview met een dame uit Zutendaal die haar paard na jaren trouwe dienst met pensioen liet gaan. Het trof me hoeveel respect ze voor dat dier had. Ze wist dat het toe was aan rust en liet het stoppen op een hoogtepunt. Ook raakt de enorme motivatie van sommige jonge sporters me telkens weer. Vooral hun gedrevenheid om terug te keren na een blessure is uniek. Zelf ben ik ooit een tijdje uit geweest na een longontsteking. Gewoon een wandeling maken greep me toen al naar de keel. Als je dan ziet van waar bepaalde jongeren zich terug naar de top knocken: indrukwekkend.

 

Hoe word je interviewer voor een sportprogramma bij GRK?

Robert: Enkele jaren geleden zaten mijn zoon en ik klaar voor een wedstrijd van KRC in het stadion. Naast hem zat een jonge man met wie we geregeld een praatje maakten en die voor GRK werkte. Toen hij hoorde dat ik mijn drukke professionele leven achter mij ging laten en ik boven op mijn andere vrijwilligersactiviteiten nog wat plaats in mijn agenda had, stelde hij me voor bij GRK aan de slag te gaan. Aanvankelijk wachtte ik nog wat af, maar toen hij opnieuw bij me polste heb ik een goed gesprek met voorzitter Eddy Thijs gehad en ben ik aan de slag gegaan.

 

Is er iets dat je blijft verbazen als interviewer?

Robert: De spontaniteit. Per slot van rekening doe ik altijd live-interviews. Vroeger dacht ik dat veel mensen een zeker voorbehoud zouden hebben om in een microfoon te praten, maar dat valt heel goed mee. Maar heel weinig mensen willen op voorhand weten waarover het interview precies zal gaan en bereiden zich dus niet voor. Dat maakt hun antwoorden authentieker en minder gekunsteld.

 

Waarom kan je dit vrijwilligerswerk niet meer missen?

Robert: Als interviewer kom ik op een heel andere manier in contact met mensen die ik nog niet ken dan als ranger in het Nationaal Park Hoge Kempen. Mijn favoriete en belangrijkste bezigheid nu ik met pensioen ben, is mijn kleinkinderen van school halen en met hen spelen. Daarnaast engageer ik me nog op andere manieren als vrijwilliger. Die voortdurend wijzigende setting vind ik boeiend. De zoektocht die ik als interviewer onderneem naar sporters en sporten die minder bekend zijn, vind ik een verfrissende uitdaging. Onlangs bracht ik iets over beeball, een vorm van honk- en softbal, maar dan enkel voor kinderen. Bijna niemand kende die sport, ikzelf inbegrepen. Dat op de radio brengen vond ik echt leuk.

 

Waar moet je aan denken voor je als vrijwilliger begint?

Robert: Vrijwilligerswerk moet leuk zijn. Kies dus voor iets wat je graag doet en waarin je jezelf kan uitleven. Ik zou ook niet te klein beginnen. Wanneer je wil weten of iets je echt aanstaat, dan mag je ook niet bang zijn om het ten volle te proberen. Ik zou zeggen: duik er helemaal in en laat je verrassen. Vroeger heb ik ook les gegeven na mijn dagtaak. Na enkele maanden wist ik het: dit is niets voor mij! Vrijwilligerswerk is een verbintenis die je aangaat op eigen tempo, maar let erop dat het een uitdaging blijft. Wanneer het werk je niet aanstaat, neem dan de beslissing ermee te stoppen. Maar ik zou zeggen: probeer het tenminste.