Medior in de kijker: Arlette Meuwis

Gepubliceerd op dinsdag 8 oktober 2019 15.47 u.

Arlette werd op 17 juni 1957 geboren in de André Dumontkliniek in Waterschei.
Haar ouders woonden bij haar geboorte nog op de Hasseltweg, maar verhuisden een jaar later naar hun nieuwe woning in Boxbergheide.
Vader Meuwis en moeder Vanierschot werden de fiere ouders van een mooi gezin.
Arlette, Brigitte en Anneke waren de drie oogappels van Lucia en Boudewijn.

Arlette, de oudste, van wie we hier de levensloop willen schetsen, volgde het lager onderwijs in de meisjesschool van Boxberg en haar middelbare studies in het Atheneum van Genk. Daarna volgde ze een opleiding verpleegkunde in de Hogeschool Maria Theresia, verbonden aan het St.- Jansziekenhuis van Genk.

Hier werkte Arlette tien jaar en in die periode maakte ze kennis met zuster Marie-Paul Bijnens die bij haar zieke moeder waakte en die al geruime tijd, ongeveer 25 jaar, voor de Damiaanactie in Bangladesh werkte.
Enkele maanden later deed Arlette met een aantal vrienden vijf weken vrijwilligerswerk bij Marie- Paul in Bangladesh.
Naast het verplegend werk had Arlette ook een hobby, nl. meewerken aan de uitzendingen van Genker Radio Kontact (GRK). Ze brachten veel populaire muziek en deden allerlei interviews die live uitgezonden werden.
Via deze weg kwam Arlette in contact met Dr. Jan Gysen die al lang oog had voor de noden in die andere wereld. Dr. Gysen besteedde elk jaar zijn verlofperiode aan vrijwilligerswerk in de verzorgingsinstelling van moeder Theresa in Calcutta. Hij was dan ook de man die erin slaagde moeder Theresa te overhalen een bezoek te brengen aan zijn thuisstad Genk. Hij organiseerde hier alles om zijn gast een onvergetelijke dag te bezorgen.

Arlette, die zich door haar voorgaande contacten met dokter Gysen al goed kon inleven in het leven bij moeder Theresa, mocht voor GRK de hele verslaggeving van alle activiteiten van die dag live becommentariëren.
Zo geraakte ze aan een uniek interview met de alom bekende zuster waarin Zuster Theresa Arlette op het einde van haar verhaal voorstelde om ook maar eens naar Calcutta te komen en zelf te bekijken hoe het er ginder aan toe ging.

Bij een volgende bezoek van Jan Gysen is Arlette dan meegegaan voor drie weken vrijwilligerswerk. Nadien besloot ze om er één jaar te gaan werken. Daarna vertrok ze voor zes jaar naar Bangladesh om er te gaan werken in verschillende projecten die allemaal betrekking hadden op moeder- en kindzorg.

Met de steun van haar achterban, familie en vrienden van Boxberg is er ginder een gezondheidscentrum gebouwd. In dat centrum werden de mensen van de plaatselijke bevolking opgeleid om samen met de vrijwilligers de hele instelling, die deel uitmaakte van de missiepost, te beheren. Dat centrum bestaat vandaag nog steeds. Het motto van Arlette en haar groep was dan ook ‘ leer de mensen vissen in plaats van ze vis te geven’. Na zes en een half jaar Bangladesh besloot Arlette om opnieuw te gaan studeren.

Ze keerde terug naar Europa om aan de Liverpool school of Tropical Medicine een master in Community Health te behalen. Daarna werkte ze in korte opdrachten voor o.a.de E.U. en verschillende ngo’s in Djibouti, Kenia, Ghana en Ethiopië. In dat laatste land bleef ze uiteindelijk twee en een half jaar om er te werken in een project van de E.U. gericht op de moeder- en kindzorg. In Ethiopië adopteerde ze ook haar zoon Jonas, die toen vijf weken oud was.

Na Ethiopië kreeg ze een nieuwe opdracht in Nigeria als Country Director van de Damiaanactie. In een gebied zo groot als België was ze verantwoordelijk voor de opvolging van zieken die aan lepra of tuberculoze leden.

In die periode bleek dat er iets mis was met haar zoon Jonas, toen drie jaar. Om die reden heeft ze haar contract opgezegd om hem in België grondig te laten onderzoeken.
Jonas bleek een autismespectrumstoornis met waarschijnlijk een mentale beperking te hebben. Omdat Arlette de beste zorgen voor hem wilde, besloot ze in België werk te zoeken.

Ze werd aangesteld als directeur van een opvangcentrum voor asielzoekers van het Rode Kruis Vlaanderen. In die functie werkte ze nog zeventien jaar in Overpelt.
In die periode was ze gedurende vijftien jaar ook voorzitter van de Limburgse stichting Autisme en zorgde ze ervoor dat in Zutendaal zeventien studio’s gebouwd werden voor jong volwassenen met autisme. Dat project is gekend onder de naam ‘Vijverplein’.

Ondertussen is Arlette met pensioen en maakt ze deel uit van de adviesraad voor personen met een handicap en de werkgroep toegankelijkheid. Sinds kort werkt ze ook mee in de werkgroep medioren van de adviesraad 55+.

Arlette, ik ben uitermate fier uw leven in dienst van de mensheid aan onze lezers van de Horizon te mogen voorstellen!