16/5: Poëzie op het kerkhof

Net als de voorbije jaren neemt het vrijwilligerscollectief ‘Mensen in rouw nabij’ nabestaanden op sleeptouw langs tien stopplaatsen op het kerkhof in het centrum. Op 16 mei hoor je pakkende teksten, gedichten en mooie verhalen die troost brengen aan iedereen die iemand verloor. Stemmige achtergrondmuziek en een koor zorgen voor een ingetogen sfeer. Drie deelnemers aan vorige edities en één vrijwilligster van poëzie op het kerkhof vertellen er meer over.

 

Als de tocht start, krijgen alle deelnemers een witte steen mee. Daarop kunnen ze de naam van de overleden dierbare schrijven. “Zo draag je hem of haar letterlijk met je mee”, legt deelnemer Peter uit. Sinds hij vorig jaar deelnam, veranderde zijn kijk op het kerkhof. “Voorheen was een kerkhof een plaats van droefheid en innerlijke pijn”, valt deelneemster Joyce hem bij. “Sinds mijn deelname aan poëzie op het kerkhof, waar ruimte is voor poëzie, muziek en veel symboliek, geeft een kerkhof mij ook het gevoel van rust.” Aan het einde van de tocht kunnen de deelnemers de steen met de naam van hun dierbare neerleggen op de daarvoor voorziene ‘troostplek’. “Maar uiteraard mogen ze die ook mee naar huis nemen. Of op het graf gaan leggen”, vertelt vrijwilligster Myriam van poëzie op het kerkhof.

 

Verbonden in verdriet

“Mensen die je verdriet niet helemaal delen, oordelen soms dat je de pijn stilaan moet achterlaten”, stipt Peter aan. Maar dat is niet eenvoudig. “Het verdriet om een overleden dierbare is als een stukje van jezelf dat geamputeerd is”, vindt Myriam. Dat kan je uiteraard nooit meer vergeten en moet veeleer een plaats krijgen. “Je weet dat alle deelnemers aan poëzie op het kerkhof een vergelijkbaar gemis ervaren. Dat creëert verbondenheid”, vertelt Peter. “Hier mag je verdrietig zijn en hoef je je niet sterk te houden”, vult deelneemster Marthe aan.

 

Troost

Tijdens de tocht langs de tien stopplaatsen op het kerkhof hoeft er helemaal niets. Peter herinnert zich nog hoe hij zich vorig jaar afzonderde van de groep om even alleen te zijn met zijn verdriet. “Enkele minuten later sloot ik weer aan bij de groep zonder dat iemand daarvan opkeek. Die ruimte voor verdriet bij mensen die iets vergelijkbaars voelen, maakt poëzie op het kerkhof zo intens.” Net daardoor ontluiken soms onverwachte symbolen van troost. De serene sfeer met ingetogen muziek en ontroerende teksten maakt daar alvast ruimte voor. “Eens pakte een dame die ik niet kende mijn hand zacht vast omdat ze zag dat ik het moeilijk had”, herinnert Joyce zich nog levendig. “Dat bood me op dat moment de verlichting die ik nodig had.”

 

Poëzie op het kerkhof

Donderdag 16 mei 2024, 18 uur

Startplaats: Jeugdheem De Ring (Hoogstraat 126 A)