Vruchtbare grond: de grootouders van Ibe Wuyts

Gepubliceerd op donderdag 18 juli 2019 11.48 u.

Onze stad heeft in de loop van talloze jaren heel wat uitzonderlijke talenten voortgebracht. Zowel voor als achter de schermen werken en leven diverse Genkenaren die de gave bezitten hun omgeving te verrijken op een bijzonder inspirerende manier. Met de grootouders van Ibe Wuyts hadden we een geanimeerd gesprek over leven in Genk en schitteren in de wereld.

 

Angèle Simons en François Melders zijn de grootouders van de nieuwste sensatie uit Genk die in heel het land bewondering wekt: de zeventienjarige Ibe Wuyts. Met zijn indringend stemgeluid raakt hij zowat iedereen. En daartoe heeft hij ondertussen best wat gelegenheid gehad: zijn zegetocht door Vlaanderen trapte hij voor een enthousiaste menigte af op Genk On Stage. En ook het internationale muziekfestival Werchter ging voor de bijl. Zijn nationale bekendheid nam een hoge vlucht dankzij zijn deelname aan de ‘Voice van Vlaanderen’, die hij winnend afsloot.

 

Wanneer jullie terugblikken op Ibes evolutie: op welk moment kregen jullie de indruk dat zijn talent tot volle rijping was gekomen?

François: Toen hij de eerste keer in de bibliotheek van Genk speelde. Daar staat een piano waar iedereen op mag spelen. Ibe bracht toen een lied van Ed Sheeran en oogstte meteen heel wat bewondering. Voor ons was het meteen duidelijk: nu is hij vertrokken.

Angèle: Dat optreden heeft hem veel zelfvertrouwen bezorgd. Ook bij zijn volgende performances in Genk, zoals tijdens de kerstmarkt, 30 30 30 en in Rondpunt26 zagen wij hem als artiest sterker worden. De interactie met het publiek zat meteen goed.

François: Ik vergeet nooit hoe een fotograaf op me toestapte na dat eerste optreden in de bibliotheek. ‘Daar gaan we nog van horen’, fluisterde hij me toe. Ik ben blij dat die man gelijk heeft gekregen.

 

Vertrouwen maakt een muzikant beter. Heeft hij altijd in eigen kunnen geloofd?

Angèle: Even kwam er een dip in zijn vertrouwen en goesting. Al vanaf zijn zevende volgde hij les aan de stedelijke academie in Genk. Thuis bleef hij even vrolijk en gedreven oefenen, maar de lessen notenleer konden hem na een tijd niet meer boeien.

François: Hij gaf zelfs aan te willen stoppen met de muziekschool. Gelukkig heeft hij toch doorgezet. Zijn zus borg vorig jaar haar saxofoon op. Heel jammer: ook zij loopt over van talent. We zijn blij dat ze haar instrument weer wil oppakken en opnieuw naar de muziekschool trekt.

Angèle: Ibes muziekleraar Alano Gruarin merkte op dat hij goed was, maar dikwijls niet deed wat er gevraagd werd. Alano stelde hem voor de keuze: een andere leraar of een andere muzikale richting. Zijn keuze voor pop en jazz was een schot in de roos. Ibe heeft echt veel aan zijn goede opleiding te danken.

 

Waarom is Ibe in tegenstelling tot veel winnaars van talentwedstrijden een blijver?

François: Hij heeft zo’n mooie stem die je ook nog eens raakt. En hij is nog zo jong! Die combinatie laat het beste voor de toekomst vermoeden.

Angèle: Bovendien gaat hij niet zweven, hij is een eenvoudige jongen met een nuchtere ingesteldheid. Dat helpt om het langer uit te houden in de muziekwereld. Ik denk ook dat de combinatie van zijn tengere gestalte en zijn verrassend krachtige stem veel mensen treft. Tel daar nog het muziekgenre dat hij brengt bij en het feit dat hij jongere en wat oudere mensen weet te beroeren en je hebt een mooie kans op blijvend succes. Dat hopen wij alvast.

François: Hij schrijft zijn muziek ook zelf. Hij hoeft geen ongeloofwaardig kunstje op te voeren. Hij meent wat hij zingt omdat hij meent wat hij schrijft.

Angèle: Ibe wil met zijn muziek een oprechte boodschap brengen. Muziek is voor hem soms ook een vorm van therapie: hij kan er zijn emoties in kwijt. Op zijn piano kan hij zich echt uitleven. Dat deed hij vroeger ook al wanneer hij van school kwam: boekentas aan de kant en vlug de trap op naar zijn kamer waar zijn piano stond.

 

Hoe intens was de voorbije periode voor jullie waarin hij The Voice won?

François: Wij zijn dankbaar dat we alles van zo dichtbij hebben mogen meemaken. Maar eerlijk gezegd, werd ik enorm zenuwachtig van die studio en al die camera’s. Vier stuks kreeg ik telkens op me gericht. Ik ben sowieso al een emotionele persoon. In zo’n situatie wordt dat er niet beter op.

Angèle: Zo’n programma leeft voor een stuk van de emoties die het bij de supporters opwekt. Ik kan je zeggen: een opname van The Voice is werkelijk zenuwslopend. Elke vrijdag vertrokken wij al in de vroege namiddag om bij Ibe te kunnen zijn. Het was mooi, maar intens.

François: De studiodeuren gaan dicht om 19 uur. Vanaf dan zit je op het puntje van je stoel. Zal alles wel lukken? Gaat Ibe geen fouten maken? Hoe reageren de mensen in de zaal? Wat denken de kijkers?

Angèle: Wanneer Ibe je dan na zijn optreden enthousiast om de hals vliegt, zoeken alle emoties samen met veel tranen van opluchting en blijdschap hun weg naar buiten. Elke zaterdag na een opname waren wij dan ook van de kaart.

François: Na de gewonnen finale zijn we met z’n beidjes op vakantie gegaan. We hadden echt rust en ontspanning nodig!

 

Worden jullie dikwijls aangesproken op Ibes succes?

François: Onlangs zaten we op een terrasje in Genk. Meteen kwamen mensen naar ons toe. Vooral de jonge meisjes trokken me mee. ‘Opa’, riepen ze, ‘mogen we met jou op de foto? Je bent echt een ster.’

Angèle: Ook op Ibe zelf is de impact enorm. Maar hij blijft gelukkig altijd zijn rustige zelf.

 

Welke raad hebben jullie voor ouders en grootouders van talentvolle kinderen?

Angèle: Ga achter het talent van je kind of kleinkind staan. Geef het op een enthousiaste manier de steun die hij of zij nodig heeft. En laat zeker ook zien dat je fier bent.

François: Het is ook belangrijk om hen aan te moedigen niet op te geven als het wat minder gaat. Een beetje pushen kan heus geen kwaad. Later zijn ze je nog zo dankbaar dat je altijd in hen bent blijven geloven en er steeds voor hen bent geweest.