Vruchtbare grond: de ouders van Benji De Ceulaer (deel 1)

Gepubliceerd op donderdag 21 maart 2019 16.15 u.
Onze stad heeft in de loop van talloze jaren heel wat uitzonderlijke talenten voortgebracht. Zowel voor als achter de schermen werken en leven diverse Genkenaren die de gave bezitten hun omgeving te verrijken op een bijzonder inspirerende manier.

Met de ouders van Benjamin De Ceulaer hadden we een geanimeerd gesprek over leven in Genk en schitteren in de wereld.

 

Aan elke grote carrière gaat een lange weg van hard werk vooraf. Hoe is het voor Benji allemaal begonnen?

Marc: Toen hij amper vier jaar was, hebben anderen ons erop gewezen dat die jongen met de kleine, vlugge beentjes een behoorlijk potje kon voetballen. Zelf hadden we dat toen nog niet helemaal door.

Rosita: Aanvankelijk werd er om zijn grootse toekomstdroom om Rode Duivel te worden wat lacherig gedaan. Hoe konden wij toen weten welk talent er in hem schuilde?

Marc: Niet veel later debuteerde hij bij het lokale V.C. Termien, dat later met Oud-Termien opging in Eendracht Termien. Eigenlijk was hij nog te jong om te beginnen voetballen, maar omdat hij technisch zo begaafd was, werd ervoor gekozen hem toch te laten starten.

Rosita: Ik weet nog hoe hij er in zijn eerste wedstrijd op een toernooi in Diepenbeek snel met de bal vandoor ging, maar wel naar de verkeerde kant!

 

Hoe reageerden jullie op de lof die hij vrijwel meteen oogstte op zulke jonge leeftijd?

Marc: Onze idee was altijd geweest om onze kinderen aan te moedigen hun studies op de eerste plaats te zetten en hobby’s als een leuke bijzaak te beschouwen. Maar toen hij op negenjarige leeftijd al naar Hasselt en een jaar later naar Anderlecht werd getransfereerd, begrepen we dat zijn talent als voetballer op de eerste plaats moest komen. Wij hebben hem in elk geval nooit gedwongen bepaalde keuzes te maken.

 

Hoe moeilijk is het voor ouders om zich ten dele weg te cijferen voor het eventuele toekomstige succes van hun kind?

Rosita: Wij hebben altijd geprobeerd onze drie kinderen alles te geven wat ze nodig hadden. Als ouder is dat je taak en heb je daar ook geen probleem mee. Wel is het belangrijk eerlijk te blijven wanneer je naar je kind kijkt. Wanneer Benji minder goed speelde, hebben we hem dat ook gezegd.

Marc: Je helpt een kind niet door het onterecht lof toe te zwaaien. Ik heb hem meermaals het plein weten verlaten met de typische woorden ‘goed gespeeld’ vanwege de trainer erachteraan terwijl hij zelf besefte dat het niet goed was. Zelf ben ik altijd gaan kijken naar zijn wedstrijden in de jeugdreeksen. Af en toe wisselden we een korte en eerlijke blik uit. Een oprechte duim van mij gaf hem veel meer vleugels en deed hem de soms barse opmerkingen van supporters vergeten.

Rosita: Na een tijd werd de druk van de bijna dagelijkse trainingen en verplaatsingen naar Neerpede, waar de jeugd van Anderlecht traint, voor ons te veel en zochten we een oplossing dichter bij huis.

 

WEER THUIS

Talent alleen is niet voldoende. Hard werken en geloof in eigen kunnen zijn minstens zo belangrijk. Op welke momenten kwam zijn werkersmentaliteit het duidelijkst naar voren?

Marc: Bij Anderlecht kreeg Benjamin veel concurrentie. Ze vonden hem te klein en fragiel om tegen de dikwijls veel robuustere jongens op te boksen. Ik zag hem daar dikwijls wegkwijnen op de bank: na al het harde trainwerk door de week volgde lof voor zijn talent, maar weinig of geen speelminuten. Dat konden wij hem niet langer aandoen.

 

De hardste doorzetter slaat weleens aan het twijfelen. Welk was zijn moeilijkste moment?

Rosita: Benji heeft het in de jeugdreeksen niet altijd gemakkelijk gehad met de keuzes van de trainer of de dikwijls terugkerende opmerking dat hij te klein was. Dat kreeg hij na zijn terugkeer uit Anderlecht, toen hij bij Racing Genk aan de slag ging, ook te horen. Ze gebruikten hem na een tijd vooral nog als joker. Met zijn snelheid kon hij de wedstrijd openbreken in de laatste minuten.

Marc: Emotioneel is dat voor zo’n jongen – hij was toen een jaar of twaalf – niet evident. Natuurlijk had hij ons om hem te steunen, maar zelf heeft hij heel veel veerkracht en vechtersmentaliteit getoond. Toen bleek dat hij bij Genk ook weinig wedstrijdritme kon opdoen, namen wij als ouders de beslissing hem enkel nog aan de trainingen te laten meedoen en het gebrek aan wedstrijden te compenseren met doelgerichte trainingen van Gerard Bergholtz op zijn maat.

Rosita: De droom om profvoetballer te worden was zo sterk dat hij nooit opgaf. Ook in die tijd kroop hij op tijd in bed, om 8 uur, om de dag erna fris aan de wedstrijd te starten.

Marc: Toen Benjamin vijftien was, vonden we een uitweg en kon hij aan de slag bij Kermt. Daar is hij opnieuw voetballer kunnen worden. Het team waar hij aankwam, speelde zijn spel en vertrouwde hem. Een jaar later werd hij doorgeschoven naar de UEFA’s en nog een jaar later werd hij beloond voor zijn harde werk met een basisplaats in de eerste ploeg.

Rosita: Benji heeft zich als voetballer altijd onderscheiden door zijn enorme snelheid. In de periode dat hij voor Kermt speelde, kreeg ik de vraag wat ik hem ’s morgens dan wel te eten gaf. Het antwoord sloeg iedereen met verstomming: pannenkoeken. Onze Benji wilde dat altijd eten op zaterdag voor de wedstrijd. Of hij nu vroeg op moest staan of pas later op de club werd verwacht.

Marc: Benjamin heeft echt voor zijn sport geleefd. Zoals hij het zelf altijd wilde.

 

ZEGETOCHT

Wanneer viel voor hem alles definitief in de juiste plooi?

Marc: Na zijn succesvolle doortocht in Kermt ging voor hem de bal aan het rollen. Guy Mangelschots pikte hem op en haalde hem binnen bij Sint-Truiden. Daar ging hij aan de slag als professional. Drie jaar later verkaste hij naar RKC Waalwijk in Nederland en zelfs naar Feyenoord. In 2010 keerde hij naar België terug en speelde een tweetal jaar voor Lokeren.

 

Als je het geheel van zijn carrière bekijkt: welke mensen hebben zijn succes het meest vormgegeven?

Marc: In alle bescheidenheid zou ik mijn vrouw en mezelf willen noemen als zijn belangrijkste steunpilaren. In het karakter en doorzettingsvermogen van Benjamin wordt heel wat van onze overtuiging weerspiegeld. Wij zijn beiden beroepsmilitair geweest en altijd hard voor onszelf. Benjamin heeft dat opgepikt en dezelfde kritische houding tegenover zichzelf aangenomen. De kracht die hij daaruit putte, heeft hem door de moeilijkste momenten geloodst. Later kwam daar nog de steun van zijn partner Angelique en hun twee kindjes bij. Uiteraard zou ik tekortschieten als ik trainer Bergholtz zou vergeten. En ook Peter Maes van Lokeren heeft zijn spelstijl een beslissende draai gegeven. In Nederland was hij verworden tot een flankspeler, maar Maes begreep dat hij het best tot zijn recht komt als zwervende spits. Benjamin bedankte met 26 doelpunten voor Lokeren.

 

Klik hier voor deel 2