Vruchtbare grond: de ouders van Benji De Ceulaer (deel 2)

Gepubliceerd op donderdag 21 maart 2019 16.22 u.
Deel 2 van het interview met Rosita Nagy en Marc De Ceulaer, de ouders van Benji De Ceulaer

 

Welke was zijn mooiste triomf?

Marc: Hij heeft enkele topmomenten gehad, maar zijn nominatie voor de Puskás Award 2011 overtrof alles. Dat is een prijs voor het mooiste doelpunt ter wereld. Onze jongen zette daarmee even zijn voet langs Neymar, Rooney, Messi en Ibrahimovic, de andere genomineerden. Uiteindelijk eindigde hij als derde.

Rosita: In het tv-programma Man Bijt Hond op Eén kreeg zijn prestatie ook heel wat aandacht. Zo werden enkele jonge spelers uitgenodigd om te proberen zijn actie en doelpunt na te doen. Later dat seizoen won hij er de prijs mee voor het knapste doelpunt uit de Jupiler Pro League.

Marc: Fantastisch was ook dat hij zes keer raak trof in de Europa League met Racing Genk en topscorer werd. Maar ook aan zijn successen op jonge leeftijd heeft hij mooie herinneringen. Zo maakte hij vanaf de 10-jarigen deel uit van de nationale ploeg voor de jeugdreeksen. Van zijn zestiende tot zijn eenentwintigste was hij daarin titularis. Later volgden nog zes selecties voor de nationale ploeg op het hoogste niveau.

 

BENJI IS EEN RACINGBOY

Benji keerde op zijn 29ste terug naar zijn geboortestad en werd binnengehaald als een Racingboy. Heeft al dat succes hem veranderd?

Marc: Neen. Benjamin is altijd een man van het volk geweest, even toegankelijk voor de burgemeester als voor de man in de straat. Respect krijgen en heel veel teruggeven heeft hij altijd belangrijk gevonden.

Rosita: Benji is nooit gaan zweven en is altijd aangenaam in de omgang gebleven. Mensen die met hem op de foto willen, een praatje maken of hem herkennen op straat krijgen altijd een vriendelijk antwoord. Benji een Racingboy? Hij is gewoon een echte Genkie.

 

Wat maakt onze stad tot een vruchtbare grond waarop talent kan groeien?

Rosita: De goed uitgebouwde voetbalinfrastructuur in onze stad biedt alle kansen aan jonge voetballers om hun kwaliteiten te ontdekken en te versterken.

Marc: De scholen spelen een heel belangrijke rol, zeker op het vlak van sport. Hier zijn zo veel intercompetities die jongeren stimuleren om te sporten! Daarnaast denk ik dat Limburgers een gezonde mix van bescheidenheid en talent in zich verenigen. En dat wordt op heel wat plaatsen gesmaakt.

 

Jullie hebben van dichtbij ervaren hoe het is om een professionele voetballer te zijn. Leiden voetballers echt zo’n luxeleven?

Marc: Nu Benjamin zijn voetbalschoenen heeft opgeborgen, is de tijd rijp om terug te blikken op een mooie, maar ook zware periode in ons en zijn leven. Het beeld dat veel mensen hebben van het leven van een voetballer is eenzijdig en onjuist. Een voetballer moet op tien, vijftien jaar tijd zijn hele geld verdienen. Die gasten hebben geen sociaal vangnet en staan voortdurend bloot aan emotioneel zware omstandigheden. Als alles goed gaat, is het leuk. Anders worden ze uitgespuwd door een soms erg onwetend publiek. Ik heb gezien wat een maand lang rusten na een blessure doet met de gespierde dijen van een profvoetballer: daar blijft weinig van over. Om dan terug te vechten en alles weer bij elkaar te trainen is enorm veel wilskracht nodig. De laatste slijtageblessure werd hem als voetballer echt fataal en verplichtte hem eindelijk naar zijn lichaam te luisteren. Hij moest noodgedwongen een operatie aan de knie ondergaan. Het was stoppen of het risico lopen op onherstelbare schade.

Rosita: Na een profcarrière als topsporter is je lichaam echt wel kapot en kan je niet bijster veel meer presteren. Weet je dat ik voor elke wedstrijd van Benji een gebed deed? Niet voor een doelpunt of succes, maar voor een goede afloop. Dat we hem gezond en wel de volgende dag konden terugzien.

Marc: Zelf heb ik maar één wedstrijd van hem bijgewoond in het stadion van Racing Genk. Thuis kon ik letterlijk even op de stopknop van de tv drukken en een luchtje scheppen. De angst en stress voor een vader of moeder in zo’n stadion is niet te beschrijven. Wanneer hij de dag na de wedstrijd bij ons binnenkwam en wonden had van knie tot enkel waren we alleen maar blij dat het niet erger was. Enkele malen liep het slechter af en werd hij afgevoerd naar het ziekenhuis. Op die momenten leer je de werkomstandigheden van een profvoetballer beter kennen.

 

 

Klik hier om de volledige Horizon te lezen