Vruchtbare grond: Fatma Acici, moeder van Özgür Koc

Onze stad heeft in de loop van talloze jaren heel wat uitzonderlijke talenten voortgebracht. Zowel voor als achter de schermen werken en leven diverse Genkenaren die de gave bezitten hun omgeving te verrijken op een bijzonder inspirerende manier. Met de moeder van Özgür Koc hadden we een geanimeerd gesprek over leven in Genk en schitteren in de wereld.

Fatma Acici is de trotse moeder van één dochter en twee zonen. Die laatsten, een tweeling, besloten samen geneeskunde te gaan studeren. Özgür, doet momenteel zijn doctoraat over hepatitis B en onderzoekt welke rol etniciteit bij chronische hepatitis-B-patiënten speelt in het verloop van de ziekte. Wat begon als een project bij de Turkse gemeenschap in Genk werd al snel uitgebreid naar een algemeen onderzoek bij hepatitis-B-patiënten in het ZOL. Drie jaar op rij werd hij voor zijn onderzoekswerk bekroond met de Young Investigator Award.

Wie waren Özgürs grote voorbeelden toen hij nog klein was?

Fatma: Zijn vader was voor hem altijd heel belangrijk. Dat was een leraar die dikwijls thuis toetsen moest verbeteren. De kleine Özgür was bijzonder leergierig en wilde altijd weten wat hij met al die papieren deed. Om hem wat af te leiden gaf zijn vader hem dan opdrachtjes, waarin Özgür altijd wilde uitblinken. Zo moest hij de letter ‘e’ of ‘a’ in een tekstje zoeken. Zo leerde hij al op heel jonge leeftijd geduldig te zijn en zich te concentreren.

Speelde hij veel minder dan andere kinderen met gewoon speelgoed?

Fatma: Hij speelde zeker veel, maar wij gaven onze kinderen geen hopen speeltjes. In die tijd was er nog geen gsm en zelf keken we ook amper tv. Het heeft geen zin om kinderen met spullen te overladen. Dat leidt er enkel toe dat ze niet kunnen kiezen waarmee ze zullen spelen: ze springen van het ene op het andere stukje speelgoed en spelen uiteindelijk nergens echt mee. Özgür vond het wel leuk om lege doosjes van medicijnen te bewaren en wilde ook altijd het stokje waarmee de dokter in je keel kijkt mee naar huis nemen. (lacht)

Waarom koos hij ervoor geneeskunde te gaan studeren?

Fatma: Zijn vader lichtte er in zijn gesprekken met onze kinderen altijd twee beroepen uit: leraar en arts. Dat vond hij beroepen waarvoor je veel waardering krijgt. Over zijn eigen job als leraar vertelde hij dikwijls enthousiast hoe blij ouders waren dat hun kind in zijn lessen veel had bijgeleerd. Zo stuurden wij als ouders onze kinderen een beetje in hun beroepskeuze.

Bij wie kon hij terecht wanneer zijn studies niet helemaal wilden vlotten?

Fatma: Zijn tweelingbroer heeft ook geneeskunde gestudeerd. Dat was uiteraard handig: ze konden notities uitwisselen en studietips bespreken.

Zoekt hij jou weleens op voor raad of steun?

Fatma: Hij is heel zelfstandig en niet meteen een klager. Wij maken liever samen een wandeling of spelen een gezelschapsspel. En aangezien we allebei van lekker eten houden, gaan we graag een keer samen op restaurant.

Op welke manier is hij een voorbeeld voor de Genkse jeugd?

Fatma: Van verschillende vrienden uit de buurt kreeg hij te horen dat het een mooi project was. Ook vroegere klasgenoten complimenteerden hem en vertelden hoe ze altijd al een jongen met een sterke wil en veel potentieel in hem zagen. Deelnemers aan het onderzoek merkten dan weer op dat het fantastisch is dat zo’n groots opgezet medisch project in Genk mogelijk is en ook nog eens door een Genkenaar mee mogelijk wordt gemaakt.

Welke is zijn favoriete plek in Genk?

Fatma: Het Molenvijverpark. Daar trok hij vroeger al naartoe om samen met vrienden wat te wandelen in de examenperiode. Ook nu maken we daar nog graag samen een ommetje om wat bij te praten.

Wat herken je van jezelf in je zoon?

Fatma: Zijn werkersmentaliteit. Ook ben ik blij erin geslaagd te zijn onze kinderen te leren dat ze mensen moeten durven ‘schillen’ en enkel naar de persoon achter de mens moeten kijken. Alleen zo kan je respect krijgen voor anderen.

Hoe heeft de Genkse context het karakter van Özgür mee vormgegeven?

Fatma: Leven in zo’n diverse omgeving als in Genk biedt je als mens veel kansen en leert je veel. Toen onze kinderen jong waren, kwamen wij met veel diverse gezinnen in contact. Dat er Italianen, Belgen en Turken over de vloer komen in een heel ontspannen en ongedwongen sfeer doet iets met een jong kind. Het heeft Özgür net zoals onze twee andere kinderen geleerd dat hoe veelkleurig en verscheiden we allemaal ook zijn, we samen van onze stad, ons land een fijne plek moeten maken. Iedereen moet daarin zijn of haar verantwoordelijkheid opnemen.

Waar moeten ouders van getalenteerde kinderen volgens jou altijd aan denken bij hun opvoeding?

Fatma: Geef kinderen niet te veel cadeaus. Ik zie ouders hun kinderen soms letterlijk omkopen om toch maar gewoon hun plicht te doen. Wanneer een kind zijn best doet op school vind ik niet dat dat meteen een duur geschenk verdient. Dat is gewoon zijn taak. Wel moet je je kinderen uiteraard stimuleren om het beste van zichzelf te geven. Geef hun alles wat ze nodig hebben om hun concentratie te verbeteren en leer hen zelfstandig te zijn. Waardeer hun talenten, maar blijf daar altijd oprecht in en overdrijf niet.