Als busbegeleider zorgt Peter er mee voor dat de kinderen van de basisscholen in de buurt veilig op hun bestemming geraken. Elke dag staat hij paraat. "Ik zou het niet meer kunnen missen", zegt hij.
Hoe ben je hier verzeild geraakt, Peter?
Ik deed vroeger tuinonderhoud bij de kinderopvang. Toen dat te zwaar werd, kreeg ik de kans om busbegeleider te worden. Na mijn pensioen vroegen ze me om te blijven als vrijwilliger. Ik woon vlakbij, heb tijd en ben graag met kinderen bezig, dus dat zag ik zeker zitten.
Een bus vol kinderen, da's ambiance!
Ik vind dat plezant. Het energiepeil van de kinderen hangt samen met de activiteiten die ze op school hebben gehad. Als het bijvoorbeeld een sportdag is geweest, is het opvallend stil in de bus (lacht).
Waarom doe je dit zo graag?
Dit is leuker dan de afwas doen (lacht). Nee, alle gekheid op een stokje: ik maak mezelf nuttig en geniet van het contact met de kinderen en de andere begeleiders. Je draagt een verantwoordelijkheid, want je staat mee in voor de veiligheid van een 20-tal kinderen, elke dag opnieuw. Sommigen zijn nog maar 3 jaar, dus je moet echt alert zijn. Maar een uurtje per dag - op woensdag 2 uurtjes - is dat echt te doen.
Krijg je leuke reacties van de kinderen?
Na een tijdje ben je een vertrouwd gezicht voor hen, en dat is heel fijn. Dan zwaaien ze naar je als je in de winkel bent en vinden ze het raar dat je niet met de bus bent (lacht).
