Zo moeder, zo dochters

Gepubliceerd op vrijdag 11 september 2026 9.23 u.
Martine (63) en Annick (59) erfden het vrijwilligershart van mama Denise. "We leerden hoe mooi het is om iemand anders te kunnen helpen."

Jullie helpen anderstalige nieuwkomers met het Nederlands. Vanwaar dat engagement?

Annick: "Ik heb altijd interesse gehad in andere culturen en in taal. Toen mama een keertje niet naar vriendENtaal kon gaan, ben ik voor haar ingesprongen. Ik was meteen verkocht. Later heb ik Martine overtuigd om mee te komen. Intussen doe ik dit al 10 jaar."

Martine: "We oefenen Nederlands met beginners. Dat betekent vaak met hand en tand dingen uitleggen. Soms zelfs met gebarentaal. Dat vergt veel geduld, maar eens je vooruitgang maakt en ze je beginnen te begrijpen, is dat fantastisch."

Annick: "Of als iemand Nederlands begint te schrijven! Dat zijn echte yes-momenten."

Hebben jullie het gevoel dat jullie een verschil maken?

Martine: "Zeker en vast. We zien heel wat mensen openbloeien en zelfzekerder worden."

Annick: "De mensen zijn heel dankbaar voor wat je doet. Onlangs kwam ik een 'oud-student' tegen op straat. Ze vloog me om de nek en pakte me vast om me te bedanken. Dat zijn supermomenten."

Martine: "We leren zelf ook heel veel bij. Over andere culturen en gewoontes, ... Dat vind ik heel waardevol, want zo begrijp je iemand pas echt."

En dat met dank aan mama!

De zussen: "Zeker en vast! Ze leerde ons dat je met een kleine bijdrage al een heel groot verschil kan maken voor iemand anders. En dat je onbevooroordeeld naar anderen moet kijken. Via haar leerden we vriendENtaal kennen en daar zijn we nog altijd heel blij om."

Denise: "Het is heel fijn als je ziet dat iemand iets bijleert en stappen vooruit zet. Ik doe dit echt heel graag."

Meer weten over vrijwilligerswerk bij vriendENtaal?
Stuur een mailtje naar diversiteit@genk.be of bekijk de vacature